การยอม คือ หัวใจของวิปัสสนาและการปล่อยวาง

ให้ “ยอม” ตั้งแต่เริ่มแรก ของการสัมผัส-สัมพันธ์ ยอม ทิ้งเรื่องราว ไม่เอาเรื่องไม่เอาราว ไม่ต้องอะไรกับอะไร ให้ต่อยอดผลกรรม เวียนวนในคลื่นแห่งทุกข์ การยอมเป็นหัวใจของวิปัสสนาที่เรียบง่ายและทรงพลังที่สุดมันช่วยสร้าง “สำนึกใหม่”สำนึกของการสละออกสำนึกของการปล่อย การวางยอมสละความรู้สึกนึกคิดยอมยุติเรื่องราวที่จมทุกข์โดยกลับมา “รู้เนื้อรู้ตัว”อย่าง “ตรงไปตรงมา” ทิ้ง “ภาพ” เพื่อยอมรับ “สภาพ” ยอมรับสภาวะในปัจจุบันโดยไม่กลับเข้าไปหาภาพที่สร้างเรื่องราวต่อยอดต่อเรื่องต่อราวไม่รู้จบไม่ปรุงแต่งอะไรเพิ่มอีกคือหยุดสร้างกรรมที่ต่อเนื่องหยุดผลิตซ้ำๆ วนๆ ในเรื่องราวจมทุกข์หยุดโทษตัวเอง หยุดโทษผู้อื่นยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นและเรียนรู้เมื่อรู้แล้ว มันก็ปล่อยก็วางลงไปเอง พอปล่อยลงไปแล้วไม่ต้องหยิบขึ้นมาเพื่ออยากรู้อีกเดี๋ยวมันจะรู้ซ้อนรู้ ตื่นซ้อนตื่นตื่นแล้วก็ตื่นอีกอยู่นั่น ไม่จบเพราะมันตื่นที่หัวไม่ได้ตื่นที่ใจ ยอมเพื่อให้จักรวาลภายนอกเรียนรู้จักรวาลภายในผ่านความรู้สึกที่เป็นอย่างนั้นเพราะมันเป็นของมันอย่างนั้นตั้งแต่เริ่มต้นของการเกิดขึ้นแห่งจักรวาล การยอมรับ คือ หัวใจของการปล่อยวาง คือ “การยอมรับได้ในทุกทาง”กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นตรงหน้าทิ้ง “ตัวเอง” ลงไปเสียได้ซ้ำแล้ว… ซ้ำเล่าวาง “แผน” ลงไปเสียได้ซ้ำแล้ว… ซ้ำเล่าปล่อย “สิ่งยึด” ลงไปเสียได้ซ้ำแล้ว… ซ้ำเล่า เหมือนขวานถากไม้ ที่ร่อนเอาส่วนต่างๆ ออกไปให้มันเบาสบาย ไม่ต้องแบกใบ แบกกิ่ง แบกเปลือกแบกกระพี้ แม้กระทั่งแก่น วางลงไปแม้กระทั้งราก ยอมรับว่า ธรรมชาติไม่ได้ออกแบบมาเพื่อสนองความอยากได้ดั่งใจของใครเลยแม้แต่คนเดียวธรรมชาติทำหน้าที่ของธรรมชาติอย่างสม่ำเสมอและสมบูรณ์แบบในตัวมันเองแล้ว แต่ใจเราต่างหากที่ไม่สมบูรณ์แบบมันพร่อง มันพลาด ขาดความรู้สึกตัวต้องการความสมบูรณ์แบบจากสิ่งมายาจึงดิ้นพล่านเพื่อสนองอัตตาที่ไม่เต็มอิ่มนั้นอยากสำคัญตัวตลอดเวลาอยากฝืน […]

ดร.เมธา หริมเทพาธิป

ดร.เมธา หริมเทพาธิป

10/12/2019

ออกจากลมหายใจแห่งความเจ็บปวด

คนเราต้องตื่นเพราะก่อนหน้านั้นชีวิตเราก็เหมือนอาศัยอยู่ในเปลือกไข่ แต่พอถึงเวลาก็จะมีเหตุบางอย่างมากระทบให้เราเห็นความจริงของจิตและกายนี้ เหมือนถึงเวลาต้องออกจากเปลือกไข่

ตา สุรางคนา สุนทรพนาเวช

ตา สุรางคนา สุนทรพนาเวช

09/12/2019

ให้ชีวิตไม่สูญเปล่า

การเติบโตภายในนี้ส่งผลดียิ่งทั้งต่อตนเองและผู้อื่น ทำให้อยู่กับโลกและสิ่งแวดล้อมได้อย่างมีความสุข ถึงแม้สิ่งภายนอกจะไม่ดี เป็นไปในทางลบมากน้อยอย่างไร แต่ภายในใจนั้นสงบและรู้เท่าทันความเปลี่ยนแปลงนั้นเสมอ และคนรอบข้างเห็นได้จากพฤติกรรมที่เปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้น เช่น จากเป็นคนที่มักโกรธ ก็ไม่ค่อยโกรธ เป็นต้น

ดร.พระมหาอนุชน สาสนกิตฺติ

ดร.พระมหาอนุชน สาสนกิตฺติ

05/12/2019

ไม่ต่อสู้กับความมืด

อุปสรรคสำคัญของการตื่นรู้ คือ ตัวเอง การงม การจมแช่ กำหนดให้มีรูปแบบ แนวทาง ความเชื่อ และเมื่อไรที่เราออกจากสิ่งเหล่านี้ได้ นั่นคือการตื่นรู้และเป็นอิสระจากตัวเอง

พระปกรณ์นันทน์ ฐิตธมโม

พระปกรณ์นันทน์ ฐิตธมโม

19/08/2019