- มีพฤติกรรมทางกาย วาจา และใจที่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น คือ มีการปฏิบัติตนต่อสังคม สภาพแวดล้อมดีขึ้น มีระเบียบในการดำเนินชีวิตมากขึ้น มีน้ำใจและเสียสละเพื่อส่วนรวมมากขึ้น มองเห็นความเชื่อมโยงระหว่างตนเองกับคนรอบข้าง ธรรมชาติ ไปจนถึงโลกรอบตัว
- เกิดความสามารถในการวางเฉยต่ออารมณ์ที่เคยทำให้หวั่นไหวและความเบี่ยงเบนทางอารมณ์ ยังคงศรัทธาและเชื่อมั่นในสิ่งดีงาม แม้อยู่ท่ามกลางปัญหา อารมณ์ที่รุมเร้าหรือรุนแรง
- เห็นถึงการลดลงของอัตตาตัวตน และการเพิ่มขึ้นของความอ่อนน้อมถ่อมตน ความไม่ดีต่าง ๆ มีลดลง เช่น ความอยากได้เหมือน ๆ คนอื่น ความเจ้าอารมณ์ ความฟุ้งซ่านมีการลดลงอย่างเห็นได้ชัด เห็นแก่ตัวน้อยลง
- ในชีวิตประจำวัน จิตของเราสามารถคงอยู่ในความสงบ เบิกบาน สภาพจิตระหว่างปฏิบัติมีความแช่มชื่น อิ่มใจ เย็นใจ ปลอดโปร่งและตั้งมั่น เหมาะแก่การทำงาน พร้อมที่จะเอาไปใช้สร้างสรรค์พัฒนาสิ่งที่ดีงาม
- ความตึงเครียดของจิตลดลง หรือไม่มี
- มีการนำประสบการณ์ในการปฏิบัติมาเพิ่มพูนเป็นความรู้ในการพัฒนาตนมากขึ้น ความรู้ ความเข้าใจสิ่งต่าง ๆ ถูกต้องตามความเป็นจริง ตามเหตุปัจจัยเพิ่มขึ้น และนำความรู้ที่มีอยู่มาใช้แก้ปัญหาได้อย่างสันติ
- รู้วิธีจัดการกับความทุกข์ ไม่ให้ติดอยู่กับตัวนาน
Photo by Glenn Carstens-Peters on Unsplash