ติช นัท ฮันท์

โปรดเรียกฉันด้วยชื่อฉันที่แท้จริง

อย่าพูดว่าฉันจะจากไปในวันพรุ่งนี้
แม้แต่วันนี้ ฉันยังคงกำลังเดินทางมาถึง
ดูให้ลึกสิ ทุกวินาทีที่ฉันกำลังมา

เป็นดอกตูมบนกิ่งก้านแห่งฤดูใบไม้ผลิ
เป็นนกน้อยที่ปีกยังบอบบาง กำลังหัดขับขานอยู่ในรังใหม่
เป็นหนอนผีเสื้อ ณ ใจกลางของดอกไม้
เป็นอัญมณีที่ซ่อนตนอยู่ในศิลา

ฉันยังคงมาถึงเพื่อหัวเราะและร้องไห้
เพื่อกลัวและเพื่อหวัง
จังหวะแห่งหัวใจของฉัน
คือการเกิดและการตายของชีวิตทั้งหลาย

ฉันคือแมลงเม่าที่เปลี่ยนรูปกายบนผิวน้ำ
และฉันคือนกที่โฉบลงเพื่อกลืนกินแมลงเม่านั่น
ฉันคือกบกำลังแหวกว่ายอย่างเบิกบานในบึงน้ำใส
และฉันคืองูที่กินกบเป็นอาหารอยู่เงียบๆ

ฉันคือเด็กในอูกันดา มีเพียงหนังหุ้มกระดูก
ขาของฉันผอมบางราวลำไผ่

และฉันคือพ่อค้าอาวุธ
ผู้กำลังขายอาวุธแห่งความตายแด่อูกันดา

ฉันคือเด็กหญิงสิบสองขวบ ผู้ลี้ภัยอยู่ในเรือลำน้อย
ผู้ทิ้งกายของตนลงในมหาสมุทร
หลังจากถูกข่มขืนโดยโจรสลัด

และฉันคือโจรสลัด
หัวใจของฉันยังไม่สามารถในการเห็นและรัก

ฉันคือสมาชิกแห่งคณะบริหารสูงสุดของพรรคคอมมิวนิสต์
ผู้มีอำนาจอยู่ในมืออย่างล้นเหลือ
และฉันคือชายที่ต้องจ่ายหนี้เลือดของตนแก่ผู้คนของฉัน
ที่กำลังตายอย่างช้าๆในค่ายบังคับแรงงาน

ความเบิกบานของฉันดุจดังฤดูใบไม้ผลิ
ด้วยความอบอุ่น มันทำให้หมู่มวลดอกไม้ผลิบานทั่วทั้งโลก
ความเจ็บปวดของฉันประหนึ่งสายธารแห่งน้ำตา
ด้วยความกว้างใหญ่ มันท่วมท้นมหาสมุทรทั้งสี่

โปรดเรียกฉันด้วยชื่อฉันที่แท้จริง
เพื่อฉันสามารถยินเสียงร้องไห้
และเสียงหัวเราะของตนในขณะเดียวกัน

เพื่อฉันสามารถเห็น ว่าความเบิกบาน
และความเจ็บปวดคือหนึ่งเดียวกัน

โปรดเรียกฉันด้วยชื่อฉันที่แท้จริง
เพื่อฉันสามารถจะตื่นขึ้น
และประตูแห่งดวงใจของฉันจะได้เปิดไว้

ประตูแห่งความกรุณา

ติช นัท ฮันท์


Photo By เพจ หมู่บ้านพลัมไทย

Share this post

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email